> obwód homelski > rejon brahiński > miasto Brahiń

Brahiń na mapie

Brahiń - zabytki | zdjęcia

Pierwsza pisemna wzmianka: 1147

Możliwe warianty:
Brahiń Brahin Brahin Bragin

Współrzędne geograficzne:
51 47'20.91"N, 30 16'8.52"E

Utracona spuścizna

Historia Brahinia

Brahiń szczyci się szacowną historią, jest bowiem jedną z najstarszych miejscowości na Polesiu. Co najmniej od XI wieku istniał gród nad rzeką Brahinką, będący dziedzictwem książąt kijowskich i przedmiotem bratobójczych walk.

Wspomina o nim po raz pierwszy Latopis hipacki pod datą 1147. Kronikarz pisze, że w roku tym Brahiń został spustoszony przez Połowców, sprzymierzonych ze Światosławem Olegowiczem. W 1241 roku gród został spalony przez Mongołów podczas ich słynnego rajdu w głąb Europy.

W latach sześćdziesiątych XIV wieku Brahiń wszedł w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego jako osobista własność wielkich książąt, którzy na miejscu dawnego grodu wznieśli drewniany zamek obwiedziony wałami i fosą. Przyległa do zamku osada, zwana Zahorodziem, z czasem przekształciła się w miasteczko.

W 1511 roku otrzymało ono od króla Zygmunta Starego liczne przywileje, choć jak się wydaje formalnych praw miejskich nie miało nigdy. W 1574 roku zamek wraz z miastem i dobrami ziemskimi (tzw. hrabstwem brahińskim) został przekazany książętom Wiśniowieckim.

Według sporządzonego wówczas inwentarza zamek posiadał wysokie ziemno-drewniane umocnienia obronne, dwie drewniane wieże obronną i bramną z mostem zwodzonym, drewnianą cerkiew Świętej Trójcy, pomieszczenia mieszkalne i gospodarcze.

To właśnie na zamku brahińskim, podówczas stanowiącym własność księcia Adama Wiśniowieckiego, pojawił się w 1603 roku zbiegły z Moskwy mnich Grigorij Otriepjew i tu oficjalnie ogłosił, że jest cudownie ocalonym carewiczem Dymitrem - pretendentem do tronu moskiewskiego.

Rozpoczęło to wyjątkowo dramatyczny rozdział stosunków polsko-moskiewskich, który przeszedł do historii pod nazwą Dymitriady. W historiografii rosyjskiej okres ten określany jest jako Wielikaja Smuta, czyli Wielki Zamęt.

W 1648 roku mieszkańcy Brahinia otworzyli bramy kozackim oddziałom pułkowników Nebaby i Chwoźki. W 1649 roku miasteczko wraz z zamkiem zostało zdobyte i zniszczone przez karną ekspedycję wojsk Rzeczypospolitej pod dowództwem hetmana wielkiego Janusza Radziwiłła. Zamek nie został już odbudowany, a na jego miejscu powstał folwark i rezydencja właścicieli dóbr.

W drugiej połowie XVII wieku miejscowe dobra dostały się Koniecpolakim, a następnie Szujskim. W następnym stuleciu Brahiń z okolicznymi folwarkami stał się własnością Prozorów. W 1873 roku majętność uległa rozdrobnieniu.

Za czasów radzieckich miasteczko stało się stolicą rejonu (od 1926). Podczas okupacji hitlerowskiej istniało tu getto, do którego zwożono Żydów z okolicznych miejscowości. W latach 1941-43 zamordowano w Brahiniu łącznie około 8 tysięcy osób. Ich pamięć czci usypany na zbiorowej mogile kurhan i obelisk.

Grzegorz Rąkowski
Czar Polesia, Rewasz, Pruszków 2001
(A.O.)

Brahiń. : Utracone spuścizna | zdjęcia

Brahiń.   Zamek brahiński

Brahiń. Zamek brahiński (XIV-XVII) Mikołaj Wasilewicz Newrew (1874) - 'Dymitr Samozwaniec I przysięga Zygmuntowi III Wazie wpraowadzenie katolicyzmu w Rosji'

Wiadomości