Dzękuję! Bardzo ciekawo!
Bienica – klasztor i parafia p.w. Św. Trójcy.
1669 – parafialny kościół.
Daty fundacji nie ustalono ale było to zapewne w pocz. XVII w. gdyż znajdujemy informacje o istnieniu tu parafii katolickiej w roku 1669, to wspomnienie o kościele w Bienicy położonym w dekanacie radoszkowickim znajduje się w dokumencie wydanym przez Synod Sapiehy. Istniała tu także fundacja karmelitów.
1701 – fundacja kościoła i klasztoru dla bernardynów.
Początek budowy murowanego kościoła i drewnianego klasztoru bernardynów to 1701 r., a całość powstawała z fundacji kasztelana trockiego Kazimierza Kocioła [podskarbi WKL]
1704 – gwardianem o. Krzysztof KOCIEŁŁ.
1704 r. – konsekracja kościoła p.w. Trójcy Przenajświętszej, dokonana przez bp. Konstantego Brzostowskiego i przekazanie klasztoru bernardynom. W klasztorze powinno (wg dokumentu fundacyjnego mieszkać 12 zakonników). Istniało tu także Bractwo Niepokalanego Poczęcia NMP.
1744 – klasztor w parafii Marków
Według zestawienia parafii w spisie synodalnym z 1744 r. miejscowość Bienica nalezała do parafii Marków.
Z wiadomości na temat podejmowanych przez bernardynów prac duszpasterskich wiadomo, że w 1763 odbyły się tu 4 dniowe misje.
1799 - utworzenie przy klasztorze parafii.
Klasztor jest chyba nadal dosyć dużym obiektem, skoro w 1772 r. mieszkało tu 21 zakonników. Przy klasztorze istniała szkoła [XVIII-XIX w.]. W 1780 r. był początek funkcjonowania szkoły średniej. Później otrzymała ona tytuł parafialnej wreszcie wydziałowej.
1812 – o. Witalis ŁAPICKI.
Szkoła funkcjonowała tylko do 1842 r.
W roku 1832 mamy tu do czynienia z tzw. klasztorem „etetowym”, do którego rząd carski przesyłał zakonników z likwidowanych placówek. Wiadomo nawet, że w 1843 r. mieszka tu 12 zakonników w tym 9 kapłanów. Fundusz klasztorny w 1842 r. to m.in. 30 morgów ziemi i 8400 rubli kapitału.
1851 – likwidacja klasztoru bernardynów.
W 1851 r. nastąpiła likwidacja klasztoru, kościół uznany za parafialny.
1856 – proboszczem ks. Ignacy SIELETYCKI.
1858-1863 r. – ks. Franciszek JARMOŁOWICZ.
Parafia w 1860 r. należy do dekanatu oszmiańskiego i liczy 1062 katolików, a proboszcz otrzymuje uposażenie 5 klasy.
1866-1818 - parafia bez kościoła.
W 1866 r. decyzją władzy carskiej nastąpiło zabranie świątyni katolikom, skasowanie parafii i przekazanie kościoła prawosławnym, a nieco później w 1886 r. następuje rozebranie budynku klasztornego. Samo miasteczko też podupada bo w 1880 r. mieszkały tu tylko 172 osoby „obojga płci”.
1918-1925 – ks. Aleksander AUGUSTYNOWICZ.
W 1919 r. nastąpiło zwrócenie świątyni katolikom, dokonane po wkroczeniu na te tereny polskiego wojska i ustanowienia administracji państwowej.
1925-1929 – proboszczem ks. Teofil PRYSZMONT.
1931-1935 – proboszczem ks. Wincenty BORSUK.
Parafii liczy w 1935 r. – 526 kat.
1936-1937 – proboszczem ks. Józef ORZEŁOWSKI.
1937-1938 – proboszczem ks. Łukasz POPIÓŁ.
Wspomina się o pracy na terenie tej parafii w roku 1938 ks. Stefana Dobrowolskiego , (może tylko zastępstwo?)
1939 – proboszczem ks. Bronisław SMARZEWSKI.
1948 – zamknięcie kościoła.
W 1948 r. nastąpiło zamknięcie kościoła przez władze sowieckie z przeznaczeniem na „skład”, prowadzi do długich lat dewastacji, dopiero w 1988 r. dzięki „pierestrojce” z inicjatywy konserwatora zabytków nastąpił początek prac restauracyjnych wnętrza świątyni