> ³ > > >

| -

Proboszczem w Siennie jest ks. Gienadij Lewkow.Pochodzi on z polskiej rodziny z parafii Widze,przedwojenny powiat Brasław.Posiada on obywatelstwo białoruskie, dobrze jednak mówi po polsku. W Siennie nabożeństwa odprawiane są w skromnej drewnianej kaplicy,właściwie szopce - takiej"Betlejemce". Wiernych jest mało, żyje On bardzo skromnie. Może Franciszkanie pomogliby wybudować tam skromny murowany kościółek...
E MAIL KS. GIENADIJA henadzi@wp.pl
Konto na którym zbierane są ofiary na budowę kościoła
Bank BPH kod SWIFT: BPHKPLPK
PL94-10600076-0000315000002287
z dopiskiem NA BUDOWĘ KOŚCIOŁA W SIENNIE

Pokój i dobro
Ukłony Witek

Sienno () parafia p.w. Świętej Trójcy
Wstęp
Starożytne miasteczko Sienno uległo zniszczeniu w 1535 r., później znajdowało się we władaniu możnych rodzin [Zmitruka Sapiehy, Korsaków, Scjatkiewiczów, Kopy, Wyszyńskich] w tym pierwszym okresie istniała tu zapewne cerkiew prawosławna.
Na temat kościoła katolickiego nic bliższego nie wiadomo; odniesień należy raczej szukać do położonej 25 km na pd. od Sienna parafii Obolce.


Klasztor Franciszkański i parafia 1606-1670 r.

1606 fundacja klasztoru franciszkanów.
Fundatorem kościoła i klasztoru dla franciszkanów konwentualnych był Eustachy i Regina z Wołowiczów Kurcz, podkomorzy parnawski, starosta upicki.

Ok. 1610 gwardian o. BERNARDYN Chrapicki OFMConv
Daty urzędu umownie

1650-1669 w dekanacie witebskim
W 1653 r. podatek podymne z dóbr klasztoru i parafii wynosi 69 złp. (płacony od 46 domów). W kolejnych latach klasztorne dobra przeżywają niedostatki spowodowane wojnami moskiewskimi .
Natomiast przynależność terytorialna parafii w roku 1669 określała Sienno w składzie dekanatu witebskiego.
Klasztor Franciszkański i parafia (diecezja wileńska) 1670-1783 r.

1673-1674 ks. Jakub SANIKOWSKI (p)
Wizytator w 1674 r. pisał że kościół istnieje, i jest drewniany.

Ok. 1706-1740 czas wojny północnej
W parafii dają się odczuć skutki przemarszu wojsk i obejmujące całą Litwę epidemii i zarazy, dziesiątkujące ludność i zwierzęta
Mieszkaja tu: 1700 Huztowski OFMConv, 1713 o. Atanazy Jurewicz OFMConv

1744 parafia w dekanacie witebskim.
Istniała tu nadal parafia katolicka, gdyż dokumenty synodalne z 1744 r. wspominają parafie Sienno przynależną nadal do dekanatu witebskiego. Na terenie parafii znalazły się miejscowości (kaplice?); Sienno, Rusinowo, Pożauki, Wodopie, Jeziemce, Pieskunow, Łubinicze, Hrada, Adamowo, Obole, Osowiec, Turiewo, Borek, Utryłow, Niemoyta, Domaszowo, Osinowka, Willanowicze.

1745-1770 klasztor franciszkanów
Obsługę parafii powierzono franciszkanom konwentualnym jeszcze przed 1743 r.,6 natomiast właścicielami tej miejscowości od 1757 r. jest rodzina Tyszkiewiczów i być może ona dbała o pomoc w utrzymaniu klasztoru.
Mieszkaja tu: 1758 br. Dydak Godlewski OFMConv

1770-1773 nowa murowana świątynia
W początku lat siedemdziesiątych XVIII w. zbudowali franciszkanie nowy kościół, finansowany staraniem Tadeusza i Jadwigi Ogińskich1. W tymże 1772 r. klasztor zamieszkiwało 16 zakonników (10 kapłanów, 4 kleryków i 2 braci), a sam konwent należał do Kustodii Połockiej. W świątyni przechowywane są relikwie (moszczy) św. Fortunata, podarowane przez papieża Klemensa XIV dla rodziny Ogińskich.
1772 Kapituła Prowincji Litewskiej.

1773-1783 w diecezji wileńskiej (Białoruskiej)
W wyniku rozbiorów Rzeczpospolitej miasteczko znalazło się w terytorium Rosji (od 1772 r.), natomiast od 1773 r. Sienno jest miasteczkiem powiatowym w Guberni Mohylowskiej; w 1781 r. przyznano mu herb (dwie kosy).
1782 (26.V-15.VI) misje parafialne prowadzą dominikanie.
Klasztor Franciszkański (w archidiecezji mohylewskiej) 1783-1848 r.

1783-1802 klasztor w archidiecezji mohylewskiej
W czasie rozbiorów jest to klasztor franciszkanów i parafia; od 1796-1802 r. miasteczko należało do Białoruskiej Guberni, po 1802 r. ponownie wróciło do Guberni Mohylewskiej.

1803-1812 klasztor franciszkanów i parafia
W 1803 r. istniał tu klasztor franciszkanów i prowadzono przy nim szkoła dla młodzieży1, miasteczko liczy ok. 600 domów drewnianych (860 = M). Natomiast odnośnie parafii wiadomo, że w 1803 r. 1.836 komunikuje, 412 nie komunikuje, razem 2.248 osób2. Odnośnie statystyki posługi duszpasterskiej to w tymże 1803 = chrzty 92, ślub 18, pogrzeb 28.
W 1808 była to parafia dekanalna w archidiecezji mohylowskiej.
Mieszkali tu: 1812-1813x br. Dydak z Rożnowa OFMConv (murarz), 1812 o. Dominik Czarnocki OFMConv

1812-1818 klasztor franciszkanów i parafia
W 1812 r. jak cała okolica tutejszy klasztor przezywa spustoszenia wojen napoleońskich. Widoczny jest spadek w liczebności parafii: np. w 1814 r. 1.160 komunikuje, 375 nie komunikuje, razem 2.035 osób. Podobnie mniej udzielano sakramentów: 1814 = chrzty 44, ślub 10, pogrzeb 21.
W następnych latach nie zmienia się ta tendencja spadkowa (spowodowana może otwarciem w okolicy jakieś innej parafii ?). W 1816 r. było tu: 857 komunikuje, 810 nie komunikuje, razem osób. Natomiast w 1818 r. 927 komunikuje, 320 nie komunikuje, razem 1.247 osób.
Statystyka sakramentów i posług wspomina: 1816 r. = chrzty 23, ślub 11, pogrzeb 20. 31818 r. = chrzty 41, ślub 8 pogrzeb 20.

1819-1820 gwardian o. KAJETAN Mirkowski OFMConv5
Parafia dekanalna Sienno6 której obszar ok. 1820 r. obejmował miejscowości: Sienno, Słobódka Siennejska, d. Zajezierze, d. Pożenki, d. Rusinowo, d. Komarbor, d. Michalpol, d. Osowiec, d. Konstantyn, d. Michalinowo, d. Borki, d. Niemojta,d. Lichinowicze, d. Utryłowo, d. Stukałowo, d. Pożaryszcze, d. + ok. Turowo, w. Sukienno, w. Budziszcze, w. Zaścianek, w. Osinowo, w + d. Paszkowo, w. Leśniki, w. Garnaki, w. Goryniec, w. Tuchinia, w. Domaszowo, w. Chlewińczyzna, w. Szafrany, w. Nowe Sioło, w. Wycień, w. Dwory, w. Mikicin, w. Kozłówka, w. Popówka, w. Kuźminiec, w. Zaborze, w. Gołowacze (Sapiehy), w. Gołowacze (OFMConv), w. Mizinniki, w. Pożenki, z. Kozieczyn, w. + z. Krykowo, w. Łatygoła, d. Lubigoniszcze, w. Kołpinicze, f. Kmieciki, w. Korolewicze, d. Kaniew, d. Iwony, w. Jackowo, d. Nowy Dwór, w. Łujkanowo, f. Górki, z. Gonczart, w. Dworce, d. Adamowo, d. Barany, f. Łuka, w. Małaszki, w. Rokity, d. Rospasz, w. Sawinicze, ok. Ugły, f. Zabielin, z. Zagłakowo, f. Zaprudzie.1 Liczebność parafii w 1820 r. wynosi 1.174 kat.
1824-1825 gwardian o. FULGENTIUSZ Ussakowski OFMConv1
W 1825 r. klasztor należy do prowincji litewsko-ruskiej, mieszka tu 5 zakonników: 3 kapłanów (o. Fulgentiusz Ussakowski OFMConv - gwardian, 1824-1825 - o. Bonawentura Srzednicki OFMConv3, 1824-1825 - o. Jacek Anteporowicz OFMConv) i 2 braci zakonnych (1824-1825 - br. Michał Hryniewicz OFMConv5, 1824-1825 - br. Teofil Romanowski OFMConv6). Wspomniano też o. Antoniego Dąbrowskiego OFMConv
1826-1831 klasztor franciszkanów i parafia
W 1830 r. parafia liczy 1.302 kat. 1 Statystyka za następny rok podaje tu w 1831 r., że 1.129 komunikuje, 419 nie komunikuje, razem 1.548 osób. W tymże 1831 r. dokonano 81 chrzty, ślub 15 pogrzeb 97.

1832 gwardian o. WAWRZYNIEC Czepulewicz OFMConv
W klasztorze mieszkają m.in.: 1832 - o. Antoni Dąbrowski OFMConv, 1832 - br. Antoni Koplewski OFMConv (nowicjusz)1, 1832 o. Tomasz Dziekoński OFMConv (kaznodzieja)

1840-1841 gwardian o. PAWEŁ Morozowski OFMConv
W 1841 r. parafie obsługiwali franciszkanie, ich opiece polecono też kaplice w miejscowościach: Niereysza, Janow.
W okolicznych parafiach jako wikariusze, ale i członkowie tej familii zakonnej pracowali: 1841 o. Henryk Stański OFMConv (l. 41 Bieszankowicze), o. Ludwik Minkiewicz OFMConv (l. 72 Sosniany), o. Bartłomiej Kutkowski OFMConv (l. 51 Połock), o. Jacek Olsejko OFMConv (l. 54 Sokolniki)

1842-1847 klasztor franciszkański
Niestety represje władz carskich wobec Kościoła katolickiego posuwają się tak daleko, że w 1843 r. na skarb państwo zabrano wszystkie dobra zakonne i majątek parafialny. Pozostawiono tylko coroczny fundusz na utrzymanie zakonników.

1848 kasata klasztoru franciszkanów
Po likwidacja klasztoru przez władze carskie przy świątyni duszpasterstwa prowadzone zostało przez duchowieństwo diecezjalne. W tym czasie miasteczko liczy ok. 1.730 osób.


Parafia w archidiecezji mohylewskiej 1848-1905 r.

1848-1850 parafia pofranciszkańska
W 1849 r. parafia należy do dekanatu orszańskiego, w tym czasie istniała kaplica na cmentarzu.1 W pracy parafialnej pomagał: 1848-1850 o. Łukasz Tubiewicz OFMConv2 (w).
1851-1852 o. Wawrzyniec CZEPULEWICZ OFMConv.
Proboszczowi pomagali kapłani franciszkańscy, pełniący obowiązki wikarych, byli to m.in.: 1851-1852 - o. Łukasz Tubiewicz OFMConv, 1851-1852 - o. Henryk Stański OFMConv , 1851-1852 - o. Bernard Płużewski OFMConv .
Liczebność katolików w miasteczku źródła rządowe podawały jako 194 osoby do 1.454 prawosławnych.

1854-1895 proboszcz ks. Jan ŁOPACIŃSKI.
W tym czasie wikarymi byli m.in.: 1860-1880 - ks. Leonard Starjewicz (w), 1868-1871 ks. Augustyn Tomelski (w), 1883-1885 ks. Karol Śliwowski (w), 1889-1890 ks. Antoni Ożeł (w), 1883-1895 - ks. Karol Śliwiński (Siwowski11), 1892-1893 ks. Franciszek Zyskar (w).
Miasteczko w 1864 r. liczyło ok. 3.000 mieszkańców (M = 1.007, K = 1.723). Odnośnie liczebności katolików, to w 1869 r. parafia Sienno liczy 1.900 kat., a do filialnej parafii Kołtki należy w tymże roku zaliczano 1.263 kat., nieco później w 1874 r. zarejestrowano 2.686 kat., istniała kaplica w Siennie (cm).1 Natomiast w samym mieście posiadamy dane carskie za rok 1867, kiedy to miało tu mieszkać 2.418 mieszkańców, z tego tylko 305 katolików (inne wyznania to: 2 protestanci, 1.469 żydzi, pozostali jako prawosławni, co dawało by liczbę tylko 842 osób
W 1880 r. miasteczko liczy ok. 3.000 osób zamieszkujących 352 domy. W podział wyznaniowy charakteryzuje dobrze proporcje wybudowanych tu świątyń, bowiem w tym czasie istnieją tu 2 cerkwie, 1 kościół i 6 bożnic.1 Statystyka okazuje się tym razem bardzo korzystna dla katolików (1.380 prawosławnych, 826 katolików, 1.290 żydów), bo pokazuje wzrost o blisko 150% w przestrzeni 10 lat.
W 1881 r. parafia liczy 2.686 kat., oprócz kościoła funkcjonują tu 2 kaplice. 3 W tych latach , np. 1883 r., obsługiwano kaplice na cmentarzu w Siennie oraz świątynie w miejscowościach Purplewo oraz Wiadziec (filia).

Ok. 1895 ks. Piotr KRYSIAK
Informacja o pobycie ks. Piotra Krysiaka, od 1895 r., tylko na podstawie jednego źródła

1895-1898 w archidiecezji mohylowskiej
1895 r. parafia liczy 2.490 kat. (M = 1.715, K = 1.775). W 1897 r. miasto liczy 4.061 mieszkańców. Natomiast rok później te dane podają już 5.712 osób (możliwe więc, że dokonało się to za koszt poszerzenia granic miasteczka
1898-1905x proboszczem ks. Józef KRÓL
W pracy duszpasterskiej na terenie rozległej parafii pomagali jako wikarzy: ok. 1897-1905 ks. Aliksiewicz,
W czerwcu 1894 r. wizytacje biskupia przeprowadził bp. F. Symon, bierzmując ok. 1.800 osób. Wciąż była to parafia dekanalna choć z każdym rokiem liczyła mniej parafian: 1900 r. = 3.417 kat.3, 1907 r. = 3.110 kat.4, kościół w Wjadzcu nie miał własnego filialisty i obsługiwał go prawdopodobnie siennejski proboszcz ks. J. Król.
Parafia w archidiecezji mohylewskiej (czas odrodzenia) 1905-1921 r.

x1905-1917 proboszczem ks. Józef KRÓL
Jest to czas odrodzenia po ukazie tolerancyjnym jaki choć w części pozwolił na włączenie do funkcjonowania w Kościele dawnych unitów przepisanych przez władze carskie urzędowo do cerkwi.
W pracy duszpasterskiej na terenie rozległej parafii pomagali jako wikarzy: x1905-1913 ks. Aliksiewicz, ok. 1911 ks. Jozafat Żyskar1, 1913-1914 ks. Józef Dziemian (w).
Ok. 1912 r. do Agłony zesłano ks. Jozafata Żyskara za gorliwość przy katechizacji dzieci i urządzanie I Komunii św.
W 1906 r. na terenie parafii funkcjonuje polskie Towarzystwo Dobroczynności i Oświaty, założone przez Marie Świacka.
W 1910 r. na terenie parafii Sienno, należącego do dekanatu Lepelskiego, znajdowały się miejscowości: m-ko Sienno, f. Aleksienowszczyzna, maj. Aleksandrowo, z. Antonówka, f. Belaie, f. Bereszowo, f. Biestwino, f. Bogdanowo, f. Wielka Czernica, f. Bórkowszczyzna, z. Budziszcze, f. Czarnolesie, z. Dargieliszki, z. Dargiejki, z. Dąbniak, z + maj. Garnaki, f. Giro Komarowszczyzna, z. Gołaszewka I, z. Gołaszewka II, z. Górki, z. Gonczarowo, z. Górnowo I. z. Górnowo II, z. Górnowo III, f. Gorowskie, f. Góry, m. Gosmin, z. Grebieniki, f. Kamienka, maj. Kamer Bór, f. Chabotnica, f. Chodcy Niżne, z. Słobódka, z. Sokołowszczyzna, z. Sosnówka, f. Spica, z. Stanisławowo, f. Stańkowszczyzna, z. Stozarie, f. Stukołowo, f. Trubanosy, m. Truchanowicze, z. Cukulinka, z. Tupiczyno, maj. Turowo, z. Wasieczki, z. Wintikowo, f. Julianowo, z. Zabłocie, z. Zaborze, z. Załuże I + II, z. Zarejów, fu. Zaścianek, z. Żdaniuki.
Liczebność parafii wynosiła w tym czasie: 1912 r. = 3.110 kat.3, 1916 r. = 3.020 kat.4 na tle liczebności miasta (1907 r. = 4.245 osób) wyliczano tylko 150 zamieszkałych w nim katolików, co stanowiło ok. 4% ludności.
1917-1919 ks. Wincenty GRASZYS1 (p, dz.)
Lata duszpasterzowania wypadają na trudny czas rewolucji i wojen polsko-bolszewickich co nie sprzyja przyznawaniu się do katolicyzmu, jako wiary polskiej. W tym czasie, przed rewolucyjną zawieruchą, parafia liczy 1917 r. = 3.280 kat.2, natomiast samo miasteczko określano na 4.540 osób.
1919-1921 ks. Józef DZIEMIAN.
Według innych informacji pracował tu w latach 1919-1921 ks. Aleksander Astramowicz, poeta białoruski znany pod pseudonimem Andrzej Zieziula.


Parafia w archidiecezji mohylewskiej (lata ateizmu) 1921-1945 r.

1922-1923 ks. Adolf LASUTA.
Parafia dekanalna w dekanacie sieneńskim, gdzie w 1923 r. wyliczano 4 samodzielne parafie i kilka kaplic.4 W parafii Sienno istniała kaplica na cmentarzu.

1925-1928 ks. Józef DZIEMIAN5
Była to nadal parafia w dekanacie sienieńskim, w którym zostały tylko 2 obsadzone parafie.6 Miasto przezywa rozwój urbanistyczny bowiem w 1926 r. liczono tu 5.509 osób.

1929-1933 ks. Jan BOROWIK (z Tałoczyna)
Jeszcze w 1930 r. podawano parafie Sienno jako funkcjonującą w dekanacie sieneńskim, liczebności ok. 3.020 kat., z kaplica Sienno (cm).

1933-1944 czasowe represji
Prawdopodobnie ok. 1933 został zamknięty przez władze komunistyczne kościół w Siennie, co zakończyło dojazdy do świątyni kapłanów katolickich. Ludność została poddana represją ateistycznym.
Czasem wspomina się rok 1937 r. jako zakończenie duszpasterstwa.2 Natomiast odnośnie liczebności miasta wiadomo, że w 1939 r. mieszkało tu 4.500 osób, co stanowiło by poważny spadek w odniesieniu do danych sprzed 10 lat (1.200 osób mniej) i może i to świadczyć o skali represji wobec miejscowej ludności.

1941-1944 czasowe odrodzenie
Nie można wykluczyć, że wraz z pojawieniem się tu władzy niemieckiej, po VI.1941 r. na tereny te pospieszyli kapłani z sąsiedniej archidiecezji wileńskiej, choć w części czyniący zadość potrzebom tutejszych katolików poprzez udzielanie sakramentów
Lata powojenne 1945-1989 r.

Po 1945 zniszczenie świątyni
W latach powojennych kolejny raz nastąpił rozwój liczebny miejscowości, w 1959 r. naliczano tu 5.400 osób.
Dnia 17.09.1962 r. zniszczono całkowicie świątynie pofranciszkańską (dokonano tego przy użyciu materiałów wybuchowych, a w części klasztoru urządzono zakłady. Data dewastacji była dobrana dość specyficznie by świadczyć o kolejnej rocznicy przyłączenia Polski do ZSRR.


Czas odrodzenia 1989-1999 r.

1998-1999 odrodzenie religijne
Pierwsze Msze św. w miejscowości rozpoczął odprawiać proboszcz z Lepela ks. Mieczysław JANCZYSZYN, czasem katechizowały SS. Zmartwychwstanki.1
Miasto znajdowało się u szczytu swojego rozkwitu liczbowego, w latach 1991-1994 r. mieszkało tu ponad 9.000 mieszkańców.
W diecezji witebskiej 1999-2015 r.

1999-2000 w diecezji witebskiej
Msze św., odprawiane sporadycznie przez duszpasterzy z Lepela i Witebska (o. Michał JARMAKOWICZ OP).

2000 - ks. Krzysztof MIKOŁAJCZYK (z Tałoczyna)
Wobec braku stałego kapłana opiekę duszpasterską prowadził wyznaczony do sąsiedniego Tałoczyna kapłan.

2000-2001 ks. Zdzisław PIETRASZEWSKI.
W dniu 28.03.2001 r. nastąpiło zarejestrowanie Kościelnego Komitetu i reerygowanie parafii p.w. Najświętszej Trójcy w Siennie.2 Nieco później doszło do wybudowania tymczasowej drewnianej kaplicy,

2001-2005 proboszcz ks. Janusz PRUSINOWSKI
Mała frekwencja na Mszach świętych spowodowana nieujawnianiem się katolików zamieszkujący rejon sienieński, co było wynikiem długotrwałej ateizacji i pozostawania poza zasięgiem duszpasterstwa zorganizowanego na przełomie XX/XXI w.4, miasteczko liczy ok. 8.000 mieszkańców.
Kaplica została poświęcona dnia 30.06.2002 r. przez bp. W. Blina, nabożeństwa odbywają się w niedziele (10.00) oraz w dni powszednie (18.00 lub 7.00). Przy parafii powstały grupy: Żywego Różańca i Ministrantów

2005-2006 proboszcz ks. Andrzej TAWRUK.
Jest to parafia w dekanacie orszańskim, diecezji witebskiej
W 2006 r. dla miasteczka przydzielono herb (dwie kosy skierowane do dołu) zaś jego wielkość stale się zmniejsza i w 2008 r. miasteczko liczyło 7.600 mieszkańców.

2010 - ks. Dimitri IWANOW1
Podjęto starania o sprawdzenie miejsca fundamentów po dawnym kościele, jako prace archeologiczne umożliwiające budowanie w tym miejscu nowej świątyni.

2012-2014 proboszcz ks. Gienadij LJAWKOW
2013 wydano zgodę na budowę świątyni (?


*
*
*
*

(): > 1600
: > 1842