> obwód witebski > rejon miorski > miasto Miory > Klasztor kanoników Regularnych Laterańskich

Klasztor kanoników Regularnych Laterańskich | Miory

Burzliwe dzieje cerkwi, kościoła, monastyru i klasztoru

Są niejakie dane by sądzić, że kościół katolicki istniał tu już w XVI wieku. Jak się jednak wydaje, pierwszą świątynią w Miorach była cerkiew prawosławna, o której mowa w testamencie Nastazji Mierskiej z 1621 roku.

W 1641 roku cerkiew ta otrzymała bogate uposażenie od ówczesnego właściciela miejscowości, sędziego brasławskiego Sebastiana Światopełk-Mirskiego. W trzy lata później sędzia założył przy niej monastyr prawosławny.

W 1690 roku syn Sebastiana, Michał, odebrał klasztor prawosławnym i przekazał unickim bazylianom. Stało się to powodem interwencji dyplomatycznej cara Piotra Wielkiego, który domagał się od króla Augusta Mocnego zwrotu obiektu poprzednim właścicielom.

Interwencja ta nie przyniosła efektu; w 1728 roku cerkiew zamieniono w kościół katolicki, natomiast klasztor objęli kanonicy regularni. Klasztor skasowały władze carskie w 1832 roku. Po Powstaniu Styczniowym sam wileński gubernator, słynny Murawiow-Wieszatiel, polecił odebrać katolikom również kościół. Na szczęście przeniesiono go na inne stanowisko i rzymskokatolicka świątynia w Miorach przetrwała; a w 1907 roku została zastąpiona przez nową, murowaną, która istnieje do dziś.

Grzegorz Rąkowski
Wśród jezior mszarów Wileńszczyzny, Rewasz, Warszawa 2000
(A.O.)


Nie istnieje
Rok budowy (przebudowy): > 1600
Utracony: > 1907