> Брэсцкая вобласць > Жабінкаўскі раён > вёска Сяхновічы Вялікія > Царква Святога Мікалая
Сяхновічы Вялікія. Царква Святога Мікалая
Сяхновічы Вялікія. Царква Святога Мікалая

Царква Святога Мікалая | Сяхновічы Вялікія

Год пабудовы (перабудовы): 1727, 1860-x
Каардынаты:
52° 14'37.26"N, 24° 1'34.54"E

Фотагалерэі

Выбраныя здымкі

Сяхновічы Вялікія. Царква Святога Мікалая

Агульны выгляд Фота © К. Шастоўскі |

Сяхновічы Вялікія. Царква Святога Мікалая

Від з боку апсіды Фота © К. Шастоўскі |

Сяхновічы Вялікія. Царква Святога Мікалая

Агульны выгляд Фота © К. Шастоўскі |

Царква пакідае незабыўнае ўражанне. Невялічкі, кампактны, але выразны і маляўнічы храм размешчаны амаль у цэнтры вёскі Вялікія Сяхновічы, на скрыжаванні вясковых дарог. Свабодная тэрыторыя вакол царквы раней была абнесена агароджай з бутавага каменя. Агульную маляўнічую кампазіцыю дапаўняюць высокія дрэвы, пасаджаныя вакол царквы.

Пабудаваны храм з драўлянага бруса, звонку вертыкальна ашаляваны дошкамі з нашчэльнікамі. Сучасная царква ўзведзена да 1727 г., часткова перабудоўвалася ў 1860 г. Гэтыя перабудовы прагледжваюцца ў канструкцыйным рашэнні алтарнай часткі, у формах званіцы, невялікіх галовак, што завяршаюць вільчык храма і званіцы. Таму ў архітэктуры гэтай царквы спалучаюцца традыцыйныя прыёмы драўлянага беларускага дойлідства XVIII ст. і эклектычныя псеўдарускія матывы XIX ст.

Сучасны храм у плане мае форму выцягнутага прамавугольніка з невялікай прыбудовай-тамбурам. У плане выдзяляюцца тры часткі: асноўны аб'ём храма, трохсценная апсіда з дзвюма рызніцамі і прытвор з вежай-званіцай на другім ярусе. Асноўны аб'ём храма — гэта прамавугольны ў плане зруб, пакрыты высокім двухсхільным дахам. Вертыкальная малёўка надае храму некаторую манументальнасць. Асноўны дэкор сканцэнтраваны ў высока размешчаных вокнах з лучковымі завяршэннямі. Вокнаў па два на кожнай сцяне храма. Вырашаны яны не проста, а з цікавым малюнкам пераплётаў і закладзеным паміж імі каляровым шклом, накшталт вітражоў. Тут выкарыстана шкло чырвонага, белага і сіняга колеру. Малюнак пераплётаў геаметрычнага характару, у выглядзе шасцігранных ромбаў з дыяганальнымі перакрыжаваннямі. Завяршаюць вокны пераплеты ў выглядзе сонца з прамянямі. Такія каляровыя вокны-вітражы даволі рэдкая з'ява ў драўляным дойлідстве Беларусі. Паміж вокнамі сцены храма ўмацаваны вертыкальнымі сцяжкамі, якія нагадваюць і кампазіцыйна вылучаюць праёмы з вітражамі.

Асноўны аб'ём храма плаўна пераходзіць у трохгранную апсіду, разам яны ствараюць адзіны зруб, аднолькавы па вышыні. Апсіда вылучана трохсхільным дахам, а асноўны аб'ём — двухсхільным. Канструкцыйнае рашэнне апсіды, відаць, змянілася ў XIX ст., калі да яе з двух бакоў былі прыбудаваны прырубы — прамавугольныя ў плане рызніцы. Яны і надалі храму прамавугольнае завяршэнне ў плане, у той час, як яго верхняя частка — трохгранная. Таму і канструкцыя апсіды атрымалася падвойнай: прамавугольнай у аснове і трохграннай у завершы. Рызніцы па вышыні невысокія і дасягаюць аконных праёмаў на сценах апсіды. Гэтыя вокны таксама вырашаны як вітражы. Бакавыя маюць такі ж малюнак, што і на храме. Аконны праём, які размешчаны на цэнтральнай грані апсіды, мае пераплёт у выглядзе лацінскага крыжа. Шкло такога ж белага, сіняга і чырвонага колеру, што і на вокнах храма. Вуглавыя грані апсіды ўмацаваны сцяжкамі, накшталт пілястраў.

Галоўны фасад храма вылучае прамавугольная ў плане двух'ярусная званіца. Першы ярус званіцы, які займае аб'ём па ўсёй вышыні храма, уяўляе сабой прытвор. Другі ярус — сама званіца, таксама прамавугольная ў плане. Яе грані былі прарэзаны адкрытымі прамавугольнымі праёмамі (цяпер забіты дошкамі). Завяршаецца званіца невысокім шатровым дахам, які ўвянчаны складанай па форме галоўкай. Такая ж галоўка размешчана на вільчыку даху асноўнага аб'ёму храма пад апсідай.

У інтэр'еры храма восем тонкіх драўляных калон, круглых і прамавугольных у сячэнні, пастаўленых у два рады. Пры ўваходзе размешчана парна чатыры круглыя калонкі, што падтрымліваюць хоры. Хоры вырашаны ў выглядзе драўлянай арачнай галерэі. Чатыры прамавугольныя калонкі ў асноўным аб'ёме храма падзяляюць яго прастору на тры нефы: цэнтральны і два бакавыя.

Звонку ўвесь храм разам са званіцай стварае суцэльны аб'ём з яркімі вокнамі-вітражамі, якія надаюць яму ўрачыстае ўражанне. Гэта адрознівае яго ад другіх помнікаў раёна.

Крыніца:
Т.І. Чарняўская
Памяць, Жабінкаўскі раён.
Мінск, Ураджай, 1999