> Брэсцкая вобласць > Ганцавіцкі раён > вёска Малькавічы > Царква Святога Георгія
Малькавічы. Царква Святога Георгія
Малькавічы. Царква Святога Георгія

Царква Святога Георгія | Малькавічы

Не існуе

Фотагалерэі

Выбраныя здымкі

Малькавічы. Царква Святога Георгія

Юраўская царква ў Малькавічах на здымку да 1950 г. Фота © Віталь Герасіменя |

Першыя звесткі, згодна Ведамасці, аб праваслаўным храме ў Малькавічах датуюцца 1865-м годам. Свята-Георгіеўская царква калі і кім пабудавана невядома. Будынкам драўляная з такой жа званіцай, нядаўна адрамантаваныя. Пасад адзін, ў імя Святога Георгія. Начыненнем, уборамі і кнігамі на той час царква была бедная. Па штату ў адпаведнасці найвысокаму палажэнню ад 4 красавіка 1842 года тут павінны былі працаваць святар, дз’ячок, панамар і прасфірня. Зямлі пры гэтай царкве сядзібнай паўтары дзесяціны, ворнай – 30 і сенакоснай 30 дзесяцін адпаведна. Акрамя таго на рацы Цна мелася шэсць спецыяльных месцаў для лоўлі рыбы. Дамы і хлявы ў святара, дз’ячка і панамара былі новыя, а для прасфірні нічога не было пабудавана ўвогуле. На ўтрыманне прычту выдзялялася ў год 236 рублёў серабром. Бліжэйшая прыходская – Малаплотніцкая ў чатырнаццаці вёрстах. Захаваўся Вопіс царкоўнай маёмасці выдадзены Мінскай духоўнай кансісторыяй у чэрвені 1834 года № 4091 за подпісам сакратара Шабалоўскага.

Да Малькавіцкага храма належалі прыпісныя цэрквы ў Люсіне і Макаве. У Люсінскай Свята-Троіцкай царкве на 1865 год богаслужэнні праводзіліся, а ў Макаўскай Багаяўленскай з-за яе спарахнеласці – не.

Адпаведна Памятнай кніжкі за 1871 год Малькавіцкай Свята-Георгіеўскай царквы прыход яе складаўся з вёсак Малькавічы, Люсіна, Макава і Ліпск. Прыхаджан налічвалася 726 душ мужчынскага полу і 705 – жаночага. Святаром працаваў Раман Тышкевіч, а псаломшчыкам Іван Крычэтовіч. Прычтавыя жылыя і гаспадарчыя пабудовы былі на той час новымі.

Адпаведна дакументаў Мінскай епархіі за 1879 год становіцца вядома, што Малькавіцкая царква згарэла 4 ліпеня 1877 года разам з усімі іншымі пабудовамі і пераважнай большасцю маёмасці. Згарэў таксама разам з іншымі набажэннымі рэчамі мясцова-шанаваны вобраз Святога Вялікапакутнага Георгія. Ад пажару ўцалелі толькі даразахавальніца, два святарскія ўбранні, два Евангеллі і некаторыя іншыя рэчы. У царкоўным архіве захоўваліся метрычныя кнігі з 1835 па 1877 гады.

У Малькавіцкім праваслаўным прыходзе знаходзілася чатыры могілкі і адна прыпісная Багародзіцкая царква ў вёсцы Люсіна. У склад прыхода ўваходзілі: сяло Малькавічы, вёскі — Ліпск, Люсіна і Макава. Самая аддаленая вёска размяшчалася за 19 вёрст ад царквы. Прыход складалі 548 душ (прыхаджан) мужчынскага полу і 552 душы жаночага полу. Усе адносіліся да сялянскага саслоўя. Ступень іх набожнасці царква ацэньвала як даволі нізкае.

Малькавіцкі Георгіеўскі храм быў бедным. Яго гадавы прыбытак складаў да 40 рублёў. Зямлі царкоўнай налічвалася ўсяго каля 50 дзесяцін, у тым ліку сенакоснай 13 і ворыўнай 30 дзесяцін адпаведна. Уся зямля знаходзілася ў адным месцы і гэтым была зручная для карыстання. Пры царкве працавала прыхадское папячыцельства. Прычт, апрача талавання, карыстаўся царкоўнай зямлёй.

З Памятнай кніжкі за 1901 год становіцца вядома, што новая драўляная Свята-Георгіеўская царква была пабудавана ў 1884 годзе. Вельмі цікавае супадзенне з годам праходжання праз вёску чыгункі і заснаваннем станцыі Малькавічы. До новай царквы была прыпісана могілкавая ў вёсцы Люсіна, пра Макаўскую звестак няма, відаць зусім спарахнела. Прыход складаўся з саміх Малькавіч і трох бліжэйшых вёсак, якіх невядома, але хутчэй за ўсё гэта былі: Люсіна, Ліпск і Макава. Прыхаджан налічвалася 900 душ мужчынскага полу і 888 – жаночага. Царкоўная зямля займала 54 дзесяціны. Прычтавыя пабудовы былі драўляныя ў недастатковай колькасці і патрабавалі рамонту. Прычт складаўся з усё тых жа святара Рамана Тышкевіча, скончыўшага Мінскую духоўную семінарыю і меўшага на той час скуфью, а таксама псаломшчыка Івана Тышкевіча, скончыўшага сельска-рамесляную школу. Пры царкве ў Малькавічах мелася прыходская школа. Загадчыкам і законавучыцелем быў мясцовы святар, а настаўнікам – Ганна Тышкевіч.

Царква была спалена мясцовымі савецкімі актывістамі ў 1950-я гады.

Віталь Герасіменя