> Мінская вобласць > Мядзельскі раён > вёска Канстанцінава > Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі
Канстанцінава. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі
Канстанцінава. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі

Канстанцінава | Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі - Каментарыі

Год пабудовы (перабудовы): 1826-1897
Каардынаты:
54° 54'59.84"N, 26° 26'51.14"E
Konstantynowo k. Świra (Канстанцінава) – parafia p.w. Wnie-bowzięcia NMP


XVIII-XIX w. – drewniane świątynie

1744 – istniał tu drewniany kościół jako filia parafii w Świrze

1792 – uposażenie parafii dokonane przez Konstantego Chomińskiego

1793-1794 – budowa świątyni, i plebani. Zamiana nazwy wsi Słobudka na Konstantynów po otrzymania przywileju o miasteczku.

1812-1813 – ks. Stefan JAZONOWICZ (p)

1812 – spalenie miasteczka przez wojska napoleońskie.

Ok. 1813 – budowa kaplicy na cmentarzu staraniem ks. S. Jazonowicza



1820-1896 – murowany kościół

1820-1826 – z fundacji Włodzimierza Paszkiewicza wybudowano murowaną świątynię p.w. Wniebowzięcia NMP

1835-1836 – ks. Ignacy WEREYKO (a)

1839 – przebudowa świątyni na większy kościół.

1842 – fundusz tutejszej plebani to m.in. 5 włók ziemi.

1859-1860 – ks. Klemens NARUSZEWICZ (a)

1860 – parafia w dekanacie świrskim, liczy 775 kat.

1863-1872 – ks. Ignacy ZIELNIONKO (a)

1863 – parafia liczy 2306 kat.

1889 – ks. Bolesław OSIECKI (a)

1891-1892 – ks. Abdon ANDRZEJKOWICZ (p)

1892 – parafia w dekanacie świrskim, liczy 2808 kat.



1869-2008 – rozbudowana świątynia

1896 – rozbudowa kościoła staraniem Aleksandra i Jadwigi Chamińskich.

1910 – parafia liczy 3210 kat.

1937-1938 – ks. Piotr ŻARNOWSKI (p)

1938 – parafia w dekanacie świrskim

1940-1961 – ks. Lucjan CHMIELOWIEC

1964-1965 – ks. Czesław WYSIADŁOWSKI

1990-2006 – o. Paweł LELITO OCD (p), 2006 - o. Piotr Frosztęga OCD (w)

2001 - misje parafialne (OO. Kapucyni)

адказаць
Нажаль такі прыгожі і ахайны касцельчык спасцігла бяда: год ці два таму невядомыя рабаўнікі скралі 4-5 самых каштоўных абразаў. У каго толькі рука падымаецца красці апошнюю нашу спадчыну?? Дзіка і страшна думаць, што тыя рабаўнікі-нашы суайчыннкі, дзяды якіх з павагай і надзеяй калісці кленчылі каля тых самых абразаў...

Дадаць паведамленне

*
*
*
*