Houwaltowie - ostatni właściciele
Wraz z wygaśnięciem dynastii Jagiellonów Mejszagoła żyła w odblasku swej dawnej świetności. Miejscowe dobra w XVII w. należały do Sapiehów, później - do Tyzenhauzów. W drugiej połowie XVIII w. stanowiły własność starostów wiłkomirskich i szyrwickich Epereyszych, a następnie Wołłowiczów, po nich zaś - biskupa wileńskiego Ignacego Massalskiego. Od spadkobierców biskupa majątek kupili w końcu XVIII w. Houwaltowie. W posiadaniu Houwaltów pozostała Mejszagoła do wybuchu drugiej wojny światowej. Ostatnim właścicielem był Jerzy Houwalt, dowborczyk, uczestnik wojny bolszewickiej i walk z Sowietami we wrześniu 1939, major AK w powstaniu warszawskim.
Po drugiej wojnie światowej, w czasach sowieckich, na terenie dawnego majątku zorganizowano sowchoz.
Klasycystyczny pałac w Mejszagole budowano w latach 1806-1812 według projektu wileńskiego architekta Michała Szulca (onże autor trzech figur świętych na wileńskiej katedrze). Pałac wzniósł podstoli zawilejski Onufry Houwalt. Budowa nie została wykończona w związku z dramatyczną samobójczą śmiercią architekta Michała Szulca i wojnami napoleońskimi. Ostateczny kształt pałac uzyskał dopiero w końcu XIX w. Niefortunnym przeróbkom pałac uległ także podczas odbudowy po drugiej wojnie światowej. W czasach najnowszych oddano go na użytek szkoły. Budynek otacza nieduży park o powierzchni 2 ha ze stawem. Od 1986 roku park chroniony jest jako pomnik przyrody.
