> okręg wileński > gmina rejonowa Wilno > miasto Wilno > Kościół Św. Bartłomieja Apostoła
Wilno. Kościół Św. Bartłomieja Apostoła
Wilno. Kościół Św. Bartłomieja Apostoła

Kościół Św. Bartłomieja Apostoła | Wilno

Rok budowy (przebudowy): XVII (1), 1788 (2), 1824 (2), 18
Współrzędne geograficzne:
54 40'48.99"N, 25 17'51.50"E

Albumy zdjęć

Wybrane zdjęcia

Wilno. Kościół Św. Bartłomieja Apostoła

Foto © |

Wilno. Kościół Św. Bartłomieja Apostoła

Brama i kościół Św. Bartłomieja Foto © . |

Wilno. Kościół Św. Bartłomieja Apostoła

Kościół Św. Bartłomieja w Wilnie, fasada główna Foto © . |

Kościół Św. Bartłomieja w Wilnie

Na wysokiej skarpie Wilenki, w dzielnicy Zarzecze, ukryty w podwórzu ulicy Zarzecznej stoi kościół Św. Bartłomieja. W XVII wieku był tu kościół drewniany; na jego miejscu w roku 1788 wzniesiono klasycystyczny, murowany. Poważnie ucierpiał podczas Powstania Kościuszkowskiego. Został odbudowany w 1824 roku według projektu Karola Podczaszyńskiego. W 1881 roku dobudowano wieżę-dzwonnicę.

W czasach sowieckich nieczynny. Od odzyskania niepodległości znów funkcjonuje jako obiekt sakralny. Jest kościołem katolickiej wspólnoty białoruskiej Wilna. Klasycystyczny, ze spadzistym dachem. Dwukondygnacyjna wieżyczka przykryta niewielkim hełmem.

Na murze przed kościołem znajduje się wstrząsające malowidło, przypominające o wywiezionych i zamordowanych na wschodzie. Jego artystyczny wyraz jest podobny do warszawskiego pomnika Poległym i Pomordowanym na Wschodzie.

Z maleńkim kościołem Św. Bartłomieja związani są o.o. Kanonicy od Pokuty (Zakon Kanoników Regularnych od Pokuty pod wezwaniem Świętych Męczenników). Zakon rycerski, założony w pierwszej połowie XIII wieku; w Polsce od 1257. Pełnili tu posługę już w czasach drewnianego kościoła, być może aż do 1832 roku, do kasaty zakonu.

A.O.
Na podstawie:
Tomas Venclova, Wilno, R. Paknio Leidykla, Wilno 2001, 2002
Adam Dylewski, Wilno po polsku Wyd. Świat Książki, Warszawa 2007