> okręg wileński > gmina rejonowa Wilno > miasto Wilno > Kościół Św. Katarzyny i klasztor Benedyktynek
Wilno. Kościół Św. Katarzyny i klasztor Benedyktynek
Wilno. Kościół Św. Katarzyny i klasztor Benedyktynek

Kościół Św. Katarzyny i klasztor Benedyktynek | Wilno

Wybrane zdjęcia

Wilno. Kościół Św. Katarzyny i klasztor Benedyktynek

Fasada główna (09.2007) Foto © Anna Ostrowska |

Wilno. Kościół Św. Katarzyny i klasztor Benedyktynek

Wnętrze, rokokowe zdobienia prezbiterium Foto © |

Wilno. Kościół Św. Katarzyny i klasztor Benedyktynek

Kościół Św. Katarzyny (05.2009) Foto © |

Kościół Św. Katarzyny i klasztor benedyktynek w Wilnie

Kościół ufundował Jan Karol Chodkiewicz w roku 1622. Spłonął doszczętnie w czasie wojny 1655 roku. Nową budowę kościoła rozpoczęto w 1662, przebudowano w latach 1741-43. Ucierpiał w czasie wojen napoleońskich, potem w czasie II wojny światowej. Budynki klasztorne budowane były w okresie od XVI do XIX wieku.

Obecny wygląd kościołowi nadała przebudowa w połowie wieku XVIII, dokonana przez Jana Krzysztofa Glaubitza. Swoim wyjątkowym talentem zamienił styl barokowy kościoła w rokoko, nowy wówczas na terenie Wilna. Rokoko, nowy wyraz w sztuce i architekturze, był reakcją na okrutny wiek XVII wiek wojen. Znakami szczególnymi tego stylu była lekkość, elegancja, fantazja. Wyrażał radość, umiłowanie piękna i beztroskę.

Wspaniały artysta, J. K. Glaubitz, wypisał to piękno w kształcie i zdobieniu kościoła. Wolutowe szczyty wieńczą fasady podzielone na trzy kondygnacje, zdobne w miniaturowe pilastry, kolumienki i płaskorzeźby. Smukłe wieże koronujące fasadę, delikatnie ornamentowane, mają elegancką i porywającą linię. Koronkowy portal zachwyca.

Szczególną atencją znawców przedmiotu cieszy się architektura kaplicy Opatrzności Bożej, dobudowanej do kościoła od ulicy Wileńskiej w roku 1641, przebudowana w 1746. Ma kształt wielościanu; podzielonego gzymsem na dolną część wyższą i górną niższą. Ozdobiona delikatnymi parami kolumn i płaskorzeźbami ornamentu roślinnego. Przykryta fantazyjnym, łamanym daszkiem, na którym umieszczono trzecią kondygnację wieżyczkę.

Wnętrze jednonawowe; podział ścian wewnętrznych - parzystymi kolumnami. Jest tu dziewięć rokokowych ołtarzy zdobionych barwnymi stiukami. Kościół posiadał na początku XX wieku jedyną w Wilnie kolekcję 15 obrazów słynnego malarza, Szymona Czechowicza (1689-1775).

Budynek klasztorny od strony dziedzińca ma arkadowe okna i barokowy portal. Na zadrzewionym skwerze koło kościoła w 1922 roku ustawiono popiersie Stanisława Moniuszki (1819-72), słynnego polskiego kompozytora. Rzeźbę wykonał Bolesław Bałzukiewicz. W pobliżu apsydy stoi pomnik poetki, Salomei Neris, dłuta Vladasa Vildziunasa z 1973 roku.

A.O.
Na podstawie:
Juliusz Kłos, Wilno, Przewodnik Krajoznawczy,
Wyd. Oddziału Wileńskiego Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, Wilno 1923
Tomas Venclova, Wilno, R. Paknio Leidykla, Wilno 2001, 2002
Janusz Kębłowski, Dzieje sztuki polskiej, Wyd. Arkady, 1987


Rok budowy (przebudowy): 1618 (1), 1741-73 (2)
Współrzędne geograficzne:
54 40'54.34"N, 25 16'52.45"E

Albumy zdjęć