> Віцебская вобласць > Глыбоцкі раён > вёска Забор'е > Царква Святога Мікалая
Забор'е. Царква Святога Мікалая
Забор'е. Царква Святога Мікалая

Царква Святога Мікалая | Забор'е

Год пабудовы (перабудовы): > 1900
Каардынаты:
55° 11'34.49"N, 27° 49'3.58"E

Фотагалерэі

Выбраныя здымкі

Забор'е. Царква Святога Мікалая

Мікалаеўская царква ў Забор\'і Фота © Уладзімір Скрабатун |

Забор'е. Царква Святога Мікалая

Агульны выгляд Фота © Yury |

Забор'е. Царква Святога Мікалая

Выгляд з боку апсіды Фота © Уладзімір Скрабатун |

На геаграфічных мапах ХVІІІ стагодзьдзя Забор’е адзначана як значны населены пункт. Мястэчка. Напісана аднолькавымі літарамі што й Глыбокае, большымі толькі Вільня, Менск, Полацак, Наваградак, ды Берасьце і Мсьціслаў. Аднак, тады была Рэч Паспалітая. Далейшая хада гісторыі не спрыяла развіцьцю мястэчка. Забор’е так і не стала ні цэнтрам воласьці, ні цэнтрам гміны, ні сельсавета, нават не цэнтрам калгаса.

Не адчуваецца тут дух колішняга мястэчка, як гэта адчуваецца ў недалёкіх Лужках ці Плісе. Звычайная вёска з пахілымі хатамі, якая катастрафічна вымірае.

У Забор’і захавалася сьціплая драўляная Мікалаеўская царква, якая пабудавана на пачатку ХХ стагодзьдзя. Перад гэтым існавала старая драўляная царква, знос якой дазволіла імператарская археалягічная камісія. Пэўны час, да пабудовы царквы ў Забор’і, да заборскай праваслаўнай парафіі была прыпісана мамайская царква, якая сталася праваслаўным храмам 11 чэрвеня 1865 года пасьля акта перадачы праваслаўнаму духавенству былога касцёла.

Заборская царква пабудавана па тыпавому праекце. Яе аб’ёмна-прасторавая кампазыцыя нічым не адрозьніваецца ад аналягічнага тыпу мураванага храма: трох’ярусная званіца (васьмярык на двух чацьверыках), нізкі бабінец, купалападобны асноўны зруб і пяцігранная апсіда з рызьніцай. Шатровыя дахі званіцы і асноўнага аб’ёму завершаны галоўкамі на гранёных шыйках. У архітэктуры драўлянага храма праявіліся рысы афіцыйнага рэтраспэктыўна-рускага стылю. Але адчуваецца і ўплыў народнага дойлідства, што вызначылася ў фігурнай шалёўцы фасадаў – вертыкальнай у цокальнай і фрызавай частках і гарызантальнай на асноўнай плоскасьці, характэрнае яе спалучэньне з бутавай муроўкай цокаля. Звычайныя прамавугольныя вокны ў традыцыйных плоскіх ліштвах.

Аскэтычны некалі храм сёньня набыў даволі бутафорскі выгляд. Каменная агароджа царквы – атынкавана, а з боку вясковай вуліцы расфарбавана, чамусьці, ў колеры украінскага сьцягу. Гэтак жа страката расфарбавана і шалёўка храма. Зрэшты, цяпер і абразы не малююць, а дзякуючы камп’ютарнай тэхніцы — робяць на плотэрах, як любы рэклямны шчыт.

Уладзімір Скрабатун