> obwód homelski > rejon mozyrski > miasto Mozyrz > Kościół i klasztor cystersów
Mozyrz. Kościół i klasztor cystersów
Mozyrz. Kościół i klasztor cystersów

Kościół i klasztor cystersów | Mozyrz

Rok budowy (przebudowy): > 1711 (1), 1745 (2)
Współrzędne geograficzne:
52° 1'50.66"N, 29° 18'5.40"E

Albumy zdjęć

Wybrane zdjęcia

Mozyrz. Kościół i klasztor cystersów

Ogrodzenie kościoła przed wschodnią fasadą. Stan ogrodzenia sprzed przebudowy na fabrykę mebli Foto © Зьміцер Вайцэховіч | Data wykonania: 2000-x

Mozyrz. Kościół i klasztor cystersów

Fragment ocalałej apsydy kościoła Foto © К. Шастоўскі | Data wykonania: 07.07.2007

Mozyrz. Kościół i klasztor cystersów

Kościół cystersów, widok z północnego wschodu. Lipiec 2007 r Foto © К. Шастоўскі | Data wykonania: 07.07.2007

Kościół i klasztor cystersów

Znajduje się na przedmieściu Kimbarówka. Kościół i klasztor cystersów został ufundowany w 1711 roku przez okolicznych obywateli z podczaszym kijowskim Zygmuntem Szuksztą na czele.

W dwa lata później w Ciemnej Dolinie, jednym z wąwozów nadrzecznej skarpy, ukończono budowę barokowej świątyni, którą prowadził o. Benedykt Różański. W tym samym roku osiedli tu cystersi, obejmując miejscową parafię.

Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP otrzymał bogate uposażenie od króla Augusta II, a w 1752 roku także od Augusta III. Około 1745 roku wzniesiono murowane budynki klasztorne.

W ramach represji po Powstaniu Styczniowym klasztor zlikwidowano, a zabudowania nabyło z końcem XIX wieku miasto Mozyrz.

W czasach radzieckich w zdewastowanym klasztorze urządzono fabrykę mebli, która mieści się tu do dziś.

W dużym zespole zabudowy z trudem wyróżnić można XVIII wieczne budynki klasztorne, poddane licznym przebudowom i nadbudowom.

Niewątpliwie jednym ze starych elementów jest arkadowo sklepiona brama, wiodąca niegdyś na dziedziniec klasztorny.

Trudno także rozpoznać dawny kościół, ulokowany na skraju zabudowań. Pozbawiono go ozdobnego szczytu i spadzistego dachu oraz częściowo nadbudowano.

Pozostałości oryginalnego wystroju to pilastry oraz niska, ośmioboczna kruchta przed dawnym wejściem. Z tyłu widać potężne, półkoliście zamknięte prezbiterium, które nie pozostawia wątpliwości co do oryginalnego przeznaczenia budowli.

Grzegorz Rąkowski
„Czar Polesia”, Rewasz, Pruszków 2001
(A.O.)

Wiadomości