Wybrane zdjęcia
![Głębokie. Meczet](/images/pamatniki/39816/glybokae-1-myachets-39816-1416864432_b3.jpg "Dom modlitwy w Głębokiem - elewacja frontowa (przedruk z: L. Kryczyński O Tatarach rzemieślnikach w Polsce. „Lud\")
Dom modlitwy w Głębokiem - elewacja frontowa (przedruk z: L. Kryczyński O Tatarach rzemieślnikach w Polsce. „Lud\" 1932, t. XI) | Data wykonania: ca. 1932
Tatarzy w Głębokiem
Źródła do półowy XIX w. nie stwierdzają obecności Tatarów w Głębokiem. Kolonia tatarska pojawiła się w miasteczku zapewne w 2 półowie XIX w. Jej członkowie trudnili się głównie garbarstwem. Przed 1914 r. należała do parafii w Widzach. Po 1918 r. w granicach Polski (pow. dziśnieński); do 1939 r. wchodziła w skład nowej parafii w Dokszycach, liczącej w 1937 r. 456 osób.
Tatarzy garbarze w GłębokiemData wykonania: ca. 1930
W 1919 r. założono cmentarz w pobliskich Ambroziewiczach; zmarłych grzebano również na starszym mizarze w Dokszycach. Przed 1931 r. korzystano z domu modlitwy w Dokszycach, odbudowanego po I wojnie światowej w 1925-1926 r. (ukończonego w 1930 r.). W 1931 r. Tatarzy w Głębokiem wystawili własny dom modlitwy przy ul. Tatarskiej. Miał on status filialny w stosunku do domu modlitwy w Dokszycach. Spłonął w 1944 r. Po 1944 r. w granicach ZSRR. Od 1994 r. działa gmina wyznaniowa. W 1989 r. Głębokie zamieszkiwało 127 Tatarów. Imamowie: Sulejman Jakubowski (imam dokszycki), (1938); posługi religijne w Głębokiem sprawował muezzin Ibrahim Bohdanowicz (1938).
Dom modlitwy w Głębokiem- elewacja frontowa (przedruk z: L. Kryczyński O Tatarach rzemieślnikach w Polsce. „Lud" 1932, t. XI)Data wykonania: ca. 1932
Dom modlitwy. Drewniany, zrębowy, na planie prostokąta, przykryty dachem dwuspadowym naczółkowym krytym gontem; z gankiem w elewacji frontowej wspartym na czterech słupach, nakrytym dwuspadowym daszkiem ze sterczyną i półksiężycem w szczycie. Po dwa okna w ścianach bocznych i cztery w ścianie frontowej. Okna w sali modlitw o 15 polach, zakończone łukiem, pozostałe prostokątne.
Wnętrze - sala modlitw, widoczny fragment minbaru (przedruk z: L. Kryczyński O Tatarach rzemieślnikach w Polsce. „Lud" 1932, t. XI)Data wykonania: ca. 1932
Podział wnętrza niejasny (babiniec w lewej połowie budynku, sala modlitw w prawej) - możliwe zarówno usytuowanie babińca równolegle do sali modlitw (wówczas elewacja frontowa byłaby od pn.) lub za salą modlitw (wówczas front od zach.). W sali modlitw niewielki prosty minbar o trzech (czterech?) stopniach. Sala zapewne bez galerii i mihrabu. Wygląd budynku zbliżony do dworku zaściankowego.
Literatura: KM 1938; KTMB 1997; Tyszkiewicz 1989.
Zr.:
Andzrej Drozd
Meczety i cmentarze Tatarów polsko-litewskich
Andrzej Drozd, Marek M. Dziekan, Tadeusz Majda
Res Publica Multiethnica, Warszawa, 1999<